VOLWASSENENONDERWIJS

daltononderwijs

Helen Parkhurst (1887-1973) ontwikkelde het Daltononderwijs. Toen zij werkte op een eenmanschool in Dalton (Massachusetts, VS), werd ze geconfronteerd met het verschijnsel dat kinderen, met grote verschillen in ontwikkeling, de school bezochten.

In 1919 opende ze, in New York City, The Children’s University School welke in 1930 de naam The Dalton School kreeg, vernoemd naar de woonplaats van haar geldschieters. Klassikaal onderricht werd grotendeels afgeschaft en werden er vaklokalen ingericht voor de verschillende schoolvakken. Per lokaal waren er hoeken voor leerlingen van een verschillend niveau of taak. In de ochtend mochten de leerlingen zelf bepalen aan welk vak ze werkten terwijl er ’s middags klassikaal les werd gegeven in de vorm van hoorcolleges. Leerlingen kozen zelf welke colleges ze wilden volgen.

Het Daltononderwijs kenmerkt zich door vrijheid en samenwerking. Volgens Parkhurst gaat vrijheid over het zelf kiezen van het moment dat er aan een bepaald onderwerp wordt gewerkt en in welk tempo dat dit gebeurt. Samenwerking verwijst naar het sociale karakter van het leren en van kennis. Wanneer kinderen van en met elkaar leren, kunnen ze elkaar helpen, stimuleren en beïnvloeden.

De uitgangspunten van het huidige Daltononderwijs zijn: vrijheid in gebondenheid: leerlingen hebben de keuzevrijheid om vrij te kiezen uit een beperkte lijst van mogelijkheden of schoolvakken. Daarnaast is het samenwerken een belangrijk uitgangspunt samen met zelfstandigheid: wanneer leerlingen in hun eigen tempo leren dan moeten ze een zekere mate van zelfstandigheid hebben. Zonder veel sturing moeten ze in staat zijn om een taak te plannen en uit te voeren.

daltononderwijs

onderwijs

Informatie menu

Energie Nieuws